Anşa Bacı Ocağı

Anşa Bacı ve ailesi, devlet kayıtlarında "Keçeli Sıraç" diye anılan Beydili-Sıraç topluluğuna mensuptur. Bu topluluk Hubyar Ocağı'nın talipleriydi. Anşa Bacı'nın eşi Veli, Hubyar Ocağı'nda sofuluk hizmeti yürütürken Hubyarlı dedelere yönelttiği eleştirilerle bir ayrışma başlatmış, onun ölümünden sonra Anşa Bacı bu çizgiyi sürdürmüştür.

II. Abdülhamid döneminde Zile'de yaşayan aile hakkında yapılan bir ihbar üzerine tahkikat açılmış; somut delil bulunamamasına rağmen aile üyeleri Şam'a sürgün edilmiştir. Zile'ye dönen Anşa Bacı topluluğu nezdinde karizmatik bir şahsiyete dönüşmüş, kendi adıyla anılan Anşa Bacılılar grubu ve ocağı bu süreçte şekillenmiştir. Araştırmalar ocağın yaklaşık yüz elli yıl önce kurumsallaşmaya başladığını ve Tokat, Yozgat, Sivas ve Amasya köylerindeki Sıraçların büyük çoğunluğunun bu ocağa mensup olduğunu belirtir.

Ocağın inanç müziği üzerine yapılan bir çalışma âyet, düvaz-ı imam, tevhid, miraçlama ve semah türlerini inceler; miraçlamada Şah İsmail metnine bağlılığın Erdebil süreğine aidiyetin göstergesi olduğunu, Kırklar ve Hubyar semahlarının yalnızca yola girmiş kişilerce icra edildiğini kaydeder.