Edip Harabi

Edip Harabi 1853'te İstanbul'da doğdu; asıl adı Ahmed Edib'dir. Şiirlerinde kimi zaman Harabi, kimi zaman Edib mahlasını kullandı. Çanakkale ve Preveze'de memurluk yaptı, uzun yıllar Bahriye'de gemi kâtibi olarak çalıştı.

On yedi yaşlarında Merdivenköy'deki Şahkulu Sultan Dergâhı'nın şeyhi Mehmed Ali Hilmi Dedebaba'ya bağlandı. Kaynaklara göre bir icazetname almadan babalık yapmaya başladığı için İstanbul Bektaşileri arasında tartışmalı bir isim oldu. Bektaşi olmayan şairler ve rind meşrep kişilerle dostluk kurduğu, evinde muhabbet meclisleri düzenlediği anlatılır; filozof ve şair Rıza Tevfik'in de bir dönem ondan el aldığı aktarılır.

Çok verimli bir şairdi; onu yakından tanıyanlar doğaçlama şiir söylemekte zorlanmadığını belirtir. Aruz ve hece ölçülerini aynı rahatlıkla kullandı. Varlığın başlangıcını ve insanın özünü işleyen nefeslerinden biri bütün Bektaşilerce ezbere bilinir ve dergâhlarda okunurdu. Sade bir dille yazdığı şiirlerinde Bektaşi düşüncesi ve hiciv ağır basar; araştırmacılar Melamilik etkisine de dikkat çeker. Şiirlerinin bir kısmı dönemin gazete ve dergilerinde yayımlandı; Servet-i Fünun şairlerini alaya alan manzumeler de yazdı. Kendi el yazısıyla olan hacimli divanı Süleymaniye Kütüphanesi'nde bulunur.

Kaynaklarda 1916 ya da 1917'de İstanbul'da vefat ettiği belirtilir. Şiirleri Edib Harabi'nin Divanı (1950) ve Harabi, Hayatı ve Deyişleri (1959) adlı derlemelerde yayımlandı. Nefesleri bugün de cemlerde ve Alevi-Bektaşi müziğinde yaşamaktadır.